Logo Vereniging van Vrienden van Modern Glas
                   
Home Over ons Nieuws Agenda Fjoezzz Activiteiten Aanmelden Contact Links Nationaal Glasmuseum
       
  Atelierbezoeken
   
    Archief atelierbezoeken
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
     
   
   
   
   
   
   
 
Verslag atelierbezoek aan Peter Bremers, “Glas geeft kadootjes”
 
“Die kleuren! Groen. Blauw. Het wit. Het prachtige licht. De stilte.peter bremers De weerkaatsing van het licht op het water, van het water op het ijs en andersom natuurlijk. Deze reis met een driemaster naar Antarctica in 2001 was er één om nooit meer te vergeten. De natuur is er zo overweldigend mooi!”, vertelt Peter Bremers ons enthousiast, “Het heeft zo’n buitengewone grote indruk op mij gemaakt dat het mijn manier van werken heeft veranderd”. Zoals hij vaker verre reizen die hij maakte terug liet keren in zijn werk, wilde Peter deze nieuwe indrukken eveneens in zijn werk verwerken. Maar… hoe ‘vertaal’ je ijsbergen in glas? Aanvankelijk gebruikte hij de techniek die hij tot dan met succes gebruikte: het glasblazen. De kleur was wel oké, maar de vorm was bij lange na géén ijsberg. “IJsbergen hebben de meest fantastische vormen, soms heel figuratief, alsof er iemand in het water ligt”. Nogal gefrustreerd vroeg hij zich af: “Hoe breng ik deze vormen, deze 3D-vormen, over in glas. Ik moest op een andere manier werken, een andere techniek gebruiken. Niet meer blazen met Neil Wilkin, niet meer naar Engeland, maar door meer als een beeldhouwer te werk te gaan”. Zo was Peter weer terug bij het beeldhouwen, waarvoor hij jaren geleden was opgeleid aan de Kunstacademie te Maastricht. Het werd een afkickproces van het samenwerken, blazen in en met een team naar het alleen werken in zijn atelier. Peter begint metpeter bremers het maken van zijn beelden uit een soort polyethaan, een zeer geschikt materiaal voor modellen en matrijzen. In tegenstelling tot hout heeft dit materiaal geen richting en is dus relatief gemakkelijk van alle kanten te bewerken. “De uitdaging”, licht Peter toe, “ligt in het feit dat je met een niet transparant materiaal begint. Door mijn jarenlange ervaring met het werken met glas, is er bij mij een begrip ontstaan van hoe het er uiteindelijk in glas komt uit te zien”. Met kettingzaag, haakse slijper en ander gereedschap gaat hij het polyethaan te lijf en haalt er de grove vorm uit. Door middel van grof en steeds fijner schuren gaat er laagje voor laagje af. “Al werkende ontstaat de vorm. Tot mijn gevoel zegt dat het goed is, blijf ik schaven. Dan gaat het naar boven, naar mijn werkkamer. Daar is het licht anders, meer strijklicht, en kijk ik er een paar dagen tegenaan en soms verander ik er nog iets aan”. In Tsjechië worden vervolgens de mallen gemaakt en wordt de kilncastingtechniek gebruikt om de objecten in glas om te zetten. “Het vullen is belangrijk. Het geeft een groot verschil of je de brokken plat of rechtop erin doet. Door ervaring ben ik wijs geworden. Je leert van ieder stuk die je maakt. Je gaat een dialoog aan met het glas”. Door de transparantie ga je de vorm anders beleven. Een enkele keer valt het wat tegen, maar meestal het tegendeel en is Peter zelf zeer verrast door het glas: “Het glas geeft soms kadootjes”.
 
Renée Jansen-Schulz, Foto's J.Vesters