logo Vereniging van Vrienden van Modern Glas
                   
Home Over ons Nieuws Agenda Fjoezzz Activiteiten Aanmelden Contact Links Nationaal Glasmuseum
       
  Activiteiten introductie
   
  Bernardine de Neeveprijs
   
 
  Geselecteerden 2018
   
    Archief Bernardiene de Neeveprijs
   
  Lustrumvieringen
   
  Winkel
   
  Vraag en aanbod
   
  Ledenobjecten
   
  Atelierbezoek
   
  Incidentele activiteiten
   
   
   
 
Tentoonstelling in IKA Mechelen
Bernardine de Neeveprijs 2018
In 2018 wordt voor de achtste maal de Bernardine de Neeveprijs uitgereikt. Deze prijs is ingesteld door de Vereniging van Vrienden van Modern Glas en is een eerbetoon aan de eerste hoofdconservator kunstnijverheid van Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, mevrouw Bernardine de Neeve (1915-1996). Zij was vanaf de late jaren '50 conservator kunstnijverheid van het genoemde museum en uit hoofde van die functie verantwoordelijk voor het verzamelbeleid. Al snel legde zij zich niet alleen toe op de traditionele antieke en historische gebruiksvoorwerpen, maar vanaf 1960 richtte zij haar aandacht vooral op de eigentijdse kunstnijverheid. In 1986 was De Neeve een van de grondleggers van de Vereniging van Vrienden van Modern Glas.

De prijs is in 1990 in het leven geroepen ten behoeve van de artistieke ontwikkeling van glaskunstenaars uit Nederland en België. De prijs wordt in 2018 uitgereikt aan een kunstenaar die een vernieuwende en verrassende kijk heeft op glas en dit op artistieke grondslag promoot, waarbij glas als beeldend materiaal een essentieel onderdeel vormt in het gehele oeuvre. Belangrijke criteria voor de jury waren diversiteit in uitingswijzen en technieken en het stimuleren van kunstenaars die nieuwe wegen willen inslaan. De se-lectie gebeurde op basis van ingezonden beeldmateriaal (met een motivatie waarom voor het materiaal glas is gekozen) van 23 kunstenaars. Zij konden een doorsnede van hun werk insturen. De inzendingen werden op 18 juli beoordeeld door een jury die bestond uit: • Luc De Bruyne (docent glaskunst Academie Berchem en glaskunstenaar) • Sandra De Clerck (docent glaskunst IKA Mechelen en glaskunstenaar) • Heleen van Ketwich Verschuur (direc-teur Museum Jan van der Togt) • Gerrit Willems (conservator Dordrecht Museum) Secretaris: Piet Augustijn (hoofdredacteur Fjoezzz) Voorzitter: Han de Kluijver (architect, glaskunstenaar en bestuurslid VVMG)
Secretaris en voorzitter hadden geen stemrecht.

Tentoonstelling Bernardine de Neeveprijs 2018. Instituut voor Kunst & Ambacht (IKA) Mechelen, Veemarkt 39, B-2800 Mechelen, tel +32(0)15201444.
Open: zaterdag en zondag 13.00-18.00 uur. Van 16 september t/m 29 oktober 2017. Opening zaterdag 16 september, vanaf 14.00 uur. www.ikamechelen.be
 
De jury selecteerde zeven kunstenaars. Deze stellen hun werk tentoon in het IKA in Mechelen (BE). Tijdens deze tentoonstelling kiest dezelfde jury maximaal drie genomineerden om nieuw werk te maken voor de definitieve keuze De genomineerden krijgen ieder een bijdrage van € 2000,- voor het maken van dat werk. In het voorjaar van 2018 presenteren de genomineerden zich met dit nieuwe werk, aangevuld met oudere werken, in Museum Jan van der Togt in Amstelveen. Tijdens die tentoonstelling wijst de jury de winnaar van de Bernardine de Neeveprijs 2018 aan. De winnaar ontvangt een cheque van € 5000,- Nominaties en prijsuitrei-king worden in Fjoezzz gepubliceerd.
De geselecteerde kunstenaars zijn: Joost Bicker Caarten, Bea Crèvecoeur, Jan Doms, Hans Hovy, Rik van Rijswick, Janine Schimkat en Arnout Visser.
 
 
Joost Bicker Caarten
Joost Bicker Caarten (Leiden, 1962) gebruikt glas om te schrijven in de ruimte en verhalen te kunnen vertellen. Glas verbeeldt voor hem klanken en gedachten en ook lucht en water. "Lucht zweeft om je heen, je zweeft in de lucht of door het water. Je aanwezigheid laat rimpelingen of wervelingen, luchtverplaatsingen achter, die de omgeving veranderen. Vanzelfsprekend volgt daar uit dat ook het glas zwevend in de ruimte zijn plaats in neemt. Glas laat zowel de buitenkant als de binnenvorm zien, waardoor het niet meer mogelijk is je te verschuilen. Het is zo helder als glas. Waarom ik met glas werk? Met glas kan ik alles". In de tentoonstelling laat hij een kleine selectie uit zijn oeuvre zien. www.joostbickercaarten.com
 
Bea Crèvecoeur

Antropologie, architectuur, culturen en religies zijn de grote interesses van Bea Crèvecoeur (Herentals, BE, 1956). Reizen is haar passie. De beelden die ze al reizend opbouwt, rangschikt, herkauwt en verteert, krijgen gestalte in haar werken van glas, porselein, textiel en andere. Ze analyseert en stileert elementen die ze dan weer samenbrengt in een spel van ritme, beweging, licht en schaduw. "De opbouw van het geheel heeft een architecturaal karakter. In mijn werk wil ik vooral de transparante, spiegelende, lichtbrekende en kleur absorberende eigenschappen van glas benutten. Het zoeken naar de totale vereenvoudiging, het bijna niets, is telkens weer een uitdaging. Ik werk met kleine elementen die met elkaar een groter werk vormen. Het geheel kan daardoor steeds anders worden, afhankelijk van de plek. De keramische elementen in meerdere werken zijn organisch en niet of gedeeltelijk geglazuurd, het glas in de glasobjecten en installaties is kleurloos en transparant of gematteerd door zandstralen. Kleur gebruik ik alleen in de vorm van een gekleurde vloeistof. Als reactie op de consumptie in onze westerse wereld probeer ik zo veel mogelijk te werken met gerecycled materiaal."
www.facebook.com/pages/Crevecoeur-Bea/127805370675795

 
Jan Doms
Tijdens zijn opleiding als constructief beeldhouwer aan de Tilburgse Academie stuitte Jan Doms (Tilburg, 1949) op het materiaal verenbandstaal. Daarmee begon hij te experimenteren en maakte daarvan dynamische sculpturen die aanzetten tot het maken van dansvoorstellingen (vanaf 1978). Vooral door stimulering van Hans van Manen en Rudi van Dantzig is hij de weg opgegaan van het maken van performances met staal en nadien ook met glas. Aanvankelijk werkte hij met glas en staal vooral in combinatie met dans, maar later ook met acteurs, performers, zangers, musici en elektronica. Tijdens een werkbezoek aan Berlijn (1984) raakte Doms verzeild in de Zoo Berlin. Daar trof hij het zojuist gerenoveerde verblijf van de orang-oetans aan. Geheel opgetrokken in staal en glas. Dat inspireerde hem tot het maken van Adrenaline: scoretimer (1986). Een dubbele kooiconstructie voorzien van samengestelde glazen wanden die door het uitoefenen van trekkracht zo ver door bogen dat ze implodeerden. Het geluid van het krakende en splinterende glas werd opgenomen met contactmicrofoons en via de computer bewerkt en weergegeven. Een bijzonder spectaculair project dat in vele theaters, musea en op bijzondere locaties in Nederland, België en Duitsland werd uitgevoerd onder zijn regie, in samenwerking met JanHein van Stiphout (performance) en Sound-scapes - Peter Hofland (elektronische geluidscomposities). "Uiteindelijk raakte ik ook vanuit mijn werk op het snijvlak van sculptuur en architectuur gefascineerd door de transparantie, reflecties en vooral ook constructieve eigenschappen van glas, die in menig opzicht vergelijkbaar zijn met de constructieve eigenschappen van de verschillende soorten staal. Zeker als daarbij voor het glas bewerkingstechnieken toegepast worden zoals het harden en het in lagen opbouwen van gehard glas (vlakglas en profielen van glas), eventueel voorzien van tussenliggende folies met evenzeer constructieve eigenschappen." Omdat het onmogelijk is zijn grootschalige projecten in de presentatie voor de Bernardine de Neeveprijs te laten zien, zijn deze projecten wel op een beeldscherm te volgen. Daarnaast is het project Heaven on Earth (2011) in aangepaste vorm opgebouwd. Heaven on Earth is een glazen paviljoen dat zodanig is geconstrueerd dat mensen die zich in de ruimte bevinden waar het paviljoen is opgesteld, zichzelf en anderen in die ruimte weerspiegeld zien, als waren ze in het paviljoen (de hemel). De hoek waaronder de glazen delen zijn geplaatst bepalen met wiskundige precisie waar wie zichtbaar wordt.
www.lefdynamics.nl
 
 
Hans Hovy
Hans Hovy (Amsterdam, 1953) noemt zijn werken Glassobs; werken die tussen applied en fine art liggen. Hij werkt ook in albast, ebbenhout en keramiek en maakt sieraden. "Maar", zegt hij. "Glas is glans, transparantie, pure vorm. Het werken in glas heeft een lange geschiedenis binnen mijn ontwikkeling. In de jaren '90 heb ik een serie drinkglazen ontworpen en laten blazen, nieuwe modellen, waar ik me voornamelijk concentreerde op vormen die allemaal met mijn autonome werk te maken hadden.
In een later stadium ontwikkelde dit zich naar grote vaasachtige vormen en het afgelopen jaar ben ik aan een nieuwe serie begonnen. Ik heb er lang over gedaan; het plan om bruin en groen glas te gebruiken heeft buitengewoon lang op de plank gelegen, maar toen ik in 2015 weer aan werk voor een groepstentoonstelling in Het Glazen Huis in Lommel (BE) begon, heeft dit geleid tot een reeks van blaasdagen. Het werden autonome beelden van glas." "Na de tentoonstelling in Lommel rijpte het idee voor de serie. Behalve dat ik in deze serie echt kleur gebruik, laat ik het in het midden of het daadwerkelijk te gebruiken is (als vaas) of niet. De kleuren zijn klassiek in de zin van bruin, zoals je dat in apotheken tegenkomt en flessengroen en daarnaast dieppaars, oranjerood en donkere blauwen. Ik neem naar mijn idee een aparte plaats in, omdat het glas wel degelijk applied is—je kunt het gebruiken, het vergaat niet — en toch voortkomt vanuit mijn autonome denken. Het werk on-derzoekt een grensgebied. Ik ben geen ontwerper. Ik zie ook geen onderscheid tussen mijn autonome en meer toegepaste werk."www.hanshovy.nl Zie ook FJOEZZZ 2-2017.
 
Rik van Rijswick
De Custodia-serie van Rik van Rijswick (Tegelen, 1972) is een reeks 'koppen'
met eenzelfde basisvorm. Deze basisvorm gebruikt hij steeds opnieuw waarbij hij de uitdaging blijft zoeken om met materiaal te experimenteren. Een van de vragen die hij zich stelt is, hoe hij vanuit een vlakke glasplaat iets ruimtelijk kan vervaardigen. "Tot nu toe zijn er Guardians, Warriors, Sentinels enAmazones ontstaan. De Custodians behoren tot de meest recente. Een Custodian is iemand die iets bewaart voor iemand anders. Tijdens het maken laat ik mijn gevoel de boventoon voeren en dit komt tot uiting in het werk. Er worden soms wereldlijke onderwerpen aangeraakt of persoonlijke. Sommige van deze sculpturen zijn ook 'gewoon' mooi." "In het hoofd van Mindkiller (2016) is een pistool zichtbaar. Soms kan ik bij het zien of horen van het Journaal deze gedachte hebben: ...'Had ik maar een gun, dan kon ik...bla bla.' Uiteraard blijft het een gedachte. De sculptuur heet Mindkiller omdat er legio voorbeelden zijn waarin de mens zich geen raad meer weet met zijn eigen gedachten en ten uitvoer brengt wat hij denkt. En daarmee dus ook de vrije gedachten van een ander tot stilstand brengt. In het hoofd van Sanctorum (2016) zit een
kerk verwerkt. Hoeveel van ons dagelijks bestaan is door de eeuwen heen beïnvloed geweest door de kerk. Waarmee ik geen oordeel vel over het geloof. De draden symboliseren die diepe verankering in ons zelf tot in de kleinste
uithoeken." www.rikvanrijswick.com
 
Janine Schimkat
"Altijd heeft de microkosmos in de diepzee met de bijzondere lichtval op koralen en allerlei organismen mij geïnteresseerd. Beelden daarover blijven mij boeien. En het is een thema in mijn werk geworden dat voor een bijna oneindige inspiratie zorgt", zegt Janine Schimkat (Tegelen, 1970) over haar werk. Als kunstenaar onderzoekt ze de vormen van deze nietige, maar taaie wezens. Boeiend vindt ze de wiskundige opbouw van motieven in de natuur, die ze in haar ontwerpen dan ook tracht weer te geven. "Ik schets nooit van te voren een ontwerp, maar laat de vorm vanuit een proces ontstaan. Soms levert dat een vorm op die ik niet van te voren in gedachten had; het materiaal verteld mij daarbij wat het wil." Met glas, keramiek, siliconen, water, licht en geluid bouwt ze haar eigen fantasiewereld; een Utopia waar schoonheid domineert. Vaak gebruikmakend van bestaande Latijnse benamingen van organismen om een soort wetenschappelijke onderbouwing aan haar zelf gecreëerde universum te geven. Het natuurlijke verschijnsel van symbiose, 'het samengaan van twee organismen, die vaak geheel in elkaar opgaan en daar beide van profiteren', is voor Janine een van de belangrijkste redenen om verschillende materialen in één object te verwerken. Deze combinatie van materialen werkt vaak illusionistisch. Is het glas? Of toch siliconen? Is het hard en breekbaar, of toch flexibel en taai? "Ik vind het een uitdaging van iets ogenschijnlijk kwetsbaars iets taais en stevigs te maken. Het vaak transparante karakter van glas gebruik ik voor toepassing van licht en als huid voor een sculptuur waar binnen zich van alles afspeelt."
www.janineschimkat.nl
 
Arnout Visser
Arnout Visser (Middelburg, 1962) is een vormgever die vanuit uiterst originele, vaak natuurkundige invalshoeken producten bedenkt en ontwikkelt. Vaak doet hij dat samen met anderen, in Nederland, Tsjechië of Kenia. Zelf noemt hij zich een 'vormvinder' met een liefde voor glas. "Glas is het ultieme materiaal om mee te werken, al meer dan een kwart eeuw ontwerp en experimenteer ik met glas. Van borosilicaatglas voor handige gebruiksvoorwerpen tot het asfaltachtige glas uit de bush van Kenia. Glas is bijzonder en spectaculair, van transparant tot elke kleur en structuur. Veel van mijn ontwerpen zijn een soort gestolde beweging, gevormd door de zwaartekracht en de longen van de glasblazer. Glas wordt al eeuwen gemaakt en bewerkt met dezelfde technieken en gereedschappen; ondanks dat het materiaal levensgevaarlijk heet is, kan het subtiel worden gevormd met de adem van de glasblazer." De Big Mushrooms (vanaf 2015) worden gemaakt door eerst een bel te blazen en hierop een enorme hoeveelheid vloeibaar glas te plakken. Door het gewicht vloeit en valt het glas uit tot onwaarschijnlijke maten, de glasblazer staat op een balkon. In de loop der jaren ontstonden Big Mushrooms van bijna twee meter hoog. Bij de verloren was methode is de mal gemaakt van takken of riet. Door een bel glas te blazen in zo'n mal ontstaat een afdruk in het hete glas, net voordat de mal in brand vliegt. De glasvorm blijft over. Met deze methode zijn mandschalen, lampen en krukjes gemaakt. Daarnaast ontstonden Explosie bollen (vanaf 2010), Bushglass produc-ten, gebruiksvoorwerpen van borosili-caatg las, Liquid Lights (vanaf 2002) en vele andere.
www.arnoutvisser.com