De glasproductie in Murano, gebaseerd op eeuwenoude kennis, maakte in de 20e eeuw deel uit van een brede beweging van artistieke modernisering. Vanaf het interbellum leidde de openstelling van glasfabrieken voor kunstenaars uit de decoratieve kunsten en architectuur tot ongekende samenwerkingen, gekenmerkt door experimenten met materialen en een herinterpretatie van traditionele technieken. In de jaren 50, toen Murano-werken werden gepresenteerd op de Biënnale van Venetië, kwam deze moderniteit tot uiting in een vereenvoudiging van vormen, een zoektocht naar de puurheid van volumes en een onderzoek naar kleur en transparantie. Vanaf de jaren 80 verschoof de focus van de glasproductie naar het creëren van unieke stukken, bedoeld als middel tot persoonlijke expressie. De tentoonstelling, die bijna tweehonderdvijftig werken uit openbare en particuliere collecties samenbrengt, belicht daarmee dertig belangrijke kunstenaars van de Murano-glaskunst, van 1920 tot heden.
